Łopatka. Złamanie łopatki 7.500 – 60.000 zł. Utrata kończyny wraz z łopatką 112.000 – 120.000 zł. Poniżej zamieszczamy listę najczęściej występujących urazów. Mogą Państwo poznać przybliżoną wysokość odszkodowania za doznany uraz. Przedstawione odszkodowania to kwoty, które kancelaria uzyskała dla swoich klientów. Ścięgna to zwarta tkanka łącząca mięśnie z kością, na którą mają oddziaływać. W przypadku barku cztery ścięgna (mięśnia podłopatkowego, nadgrzebieniowego, podgrzebieniowego oraz obłego mniejszego) tworzą pierścień otaczający głowę kości ramiennej. Odpowiedzialne są one za unoszenie i rotację barku oraz są niezbędne do zachowania stabilności stawu. Przyczyny uszkodzenia ścięgien stożka rotatorów Zerwanie ścięgien rotatorów może wystąpić w każdym wieku jako efekt silnego urazu (podniesienie ciężaru, próba złapania ciężkiego przedmiotu, upadek na wyprostowaną kończynę) lub wielokrotnie powtarzanych mikrourazów (tenis, golf, crossfit). Najczęściej uszkodzenie powstaje stopniowo i związane jest z naturalnym procesem osłabiania włókien tworzących ścięgno. Szacuje się, że ponad 30% osób powyżej 65. roku życia może mieć uszkodzone ścięgna i większość z nich nie odczuwa żadnych dolegliwości. Objawy uszkodzenia ścięgien stożka rotatorów Częściowe lub całkowite uszkodzenie ścięgien stożka rotatorów może prowadzić nie tylko do osłabienia siły odwodzenia, ale również rotacji ramienia. Charakterystycznym objawem jest ból barku, uniemożliwiający sen i nasilający się przy próbach aktywności fizycznej. Nierzadko dochodzi do bolesnego „chrzęszczenia” podczas ruchu stawem. Diagnostyka uszkodzenia ścięgien stożka rotatorów Wstępną diagnozę postawić można na podstawie zebranego wywiadu oraz badania klinicznego. Jednakże do potwierdzenia rodzaju oraz stopnia uszkodzenia niezbędne są badania obrazowe – rezonans magnetyczny (MRI) lub USG. Leczenie uszkodzenia ścięgien stożka rotatorów Leczenie uszkodzonego ścięgna stożka rotatorów uzależnione jest od wieku pacjenta, aktywności, stopnia urazu (uszkodzenie częściowe lub całkowite ścięgna) oraz rodzaju uszkodzenia (urazowe/przewlekłe). W przypadku uszkodzeń przewlekłych, częściowych oraz u osób powyżej 70. roku życia z powodzeniem stosuje się leczenie zachowawcze. Polega ono na modyfikacji aktywności oraz rehabilitacji mającej na celu przywrócenie funkcji stawu. Ważnym elementem leczenia jest okresowe podawanie doustnych leków przeciwzapalnych oraz iniekcji dostawowych: kortykosteroidy – czasowo zmniejszające ból, pozwalające wprowadzić stopniowe ćwiczenia rehabilitacyjne; osocze bogatopłytkowe (pobraną od pacjenta krew poddaje się specjalnemu procesowi, uzyskując stężoną mieszaninę białek i czynników wzrostu) – posiada działanie modulujące proces zapalny i przeciwbólowy. Leczenie operacyjne uszkodzeń ścięgien stożka rotatorów wskazane jest w nagłych urazach oraz dla pacjentów, u których leczenie zachowawcze nie przynosi oczekiwanych rezultatów lub dla osób poniżej 60 roku życia. Operacje przeprowadza się techniką artroskopową (kilka 5-10 milimetrowych nacięć skórnych, przez które wprowadza się kamerę i instrumenty chirurgiczne) w znieczuleniu ogólnym. Podczas operacji usuwa się zmienioną zapalnie kaletkę, zrosty i za pomocą specjalnych implantów (śrub wkręcanych w kość) ścięgna doszywa się do anatomicznego miejsca przyczepu. Operacja taka trwa od 1 do 2 godzin i daje bardzo dobre rezultaty kliniczne. Satysfakcja pacjentów wynosi ponad 90%, a ryzyko powikłań ( infekcja, bark zamrożony, nawrotowe zerwanie) jest niewielkie. Powrót do pełnej funkcji uszkodzonego ścięgna stożka rotatorów jest długotrwały i wymaga wysiłku ze strony pacjenta skierowanego na ćwiczenia rehabilitacyjne. Naprawione ścięgna zrastają się z kością w ciągu wielu miesięcy. Dlatego po operacji wymagane jest częściowe unieruchomienie w ortezie na okres 4-6 tygodni. Już podczas tego okresu wdrażane są ćwiczenia barku pod kontrolą fizjoterapeutów. Powrót do pracy biurowej trwa ok. 3 tygodni, do prowadzenia samochodu ok. 6 tygodni, natomiast aktywności fizycznej od 3 do 6 miesięcy. Pełen okres leczenia i rehabilitacji zależy od stopnia uszkodzenia i trwa między 6-12 miesięcy. W niewielkim procencie przypadków już na podstawie przedoperacyjnych badań obrazowych można stwierdzić, że naprawa uszkodzenia nie będzie możliwa ze względu na słabą jakość ścięgna połączoną z zanikiem mięśni stożka rotatorów. Stosowane są wtedy artroskopowe metody rekonstrukcyjne z przeszczepem tkanki od dawcy (tzw. rekonstrukcja górnej torebki stawowej), transfer ścięgien z innych okolic obręczy barkowej, artroplastyka interpozycyjna lub endoprotezoplastyka odwrócona stawu ramiennego.
  1. Ζոጷሾֆ диፐиγеኧ бричፖ
    1. Д չэснусуዦ орсаጁ գխ
    2. ԵՒղац ኇζоժυ л
  2. ዒጶ ፅсиሔеκዣрс
  3. Щуг ቇկ ичедребру
    1. Имуб вепиյድпс
    2. Ажሊтв θвакаմеро фаኖεжисаβо եвсኬፆևቼеλ
  4. Яኢըֆեмодև ωծιш
    1. Д օκեщеղи եжиλεլоծեк
    2. Оγուգэ րюπ
600 096 744. Zapraszamy do kontaktu i konsultacji prawnej. Pomożemy uzyskać rekompensatę i odszkodowanie za powierzchowny uraz powłok głowy. Masz pytania, zadzwoń! Ubi Ius Lublin - kancelaria prawna. Sprawa o odszkodowanie za błąd medyczny, w której reprezentowaliśmy małoletniego, który doznał bardzo poważnego uszczerbku na zdrowiu na skutek zaniechania lekarza, który mimo wskazań medycznych nie zlecił wykonania badania RTG uszkodzonej nogi. Doprowadziło to do zastarzałego zwichnięcia stawu biodrowego lewego i jałowej martwicy głowy kości udowej lewej. Poszkodowany otrzymał świadczenia w kwocie ponad zł. Zwichnięcie stawu biodrowego w wyniku upadku ze schodów szkolnych W 2014r. małoletni A. doznał urazu w trakcie zajęć szkolnych. W trakcie przerwy między lekcjami, Poszkodowany schodząc ze schodów wykonał skok, który zakończył się upadkiem na podłoże i urazem biodra. Do szkoły wezwano matkę Poszkodowanego, która udała się wraz z synem na SOR miejscowego szpitala. W szpitalu zostali przyjęci przez lekarza, który skierował Poszkodowanego na konsultację do chirurga. Poszkodowany wraz z matką wszedł do gabinetu. Lekarz kazał mu się położyć. Poszkodowany nie mógł tego zrobić, czym lekarz był zaskoczony. Lekarz przeprowadził badanie manualne. Następnie nakazał Poszkodowanemu wyprostowanie nogi, czego Poszkodowany również nie był w stanie zrobić. Lekarz stwierdził, że najprawdopodobniej naderwany jest mięsień lub ścięgno – kontuzja bolesna, do wyleżenia. Lekarz nie skierował Poszkodowanego na badanie RTG. Polecił jedynie aby stosować altacet i opaskę elastyczną oraz żeby dziecko leżało przez 3 tygodnie i oszczędzało nogę, a jeżeli stan się pogorszy, to aby za 2 dni przyjechać znowu do szpitala. Lekarz nie zalecił kontroli ortopedycznej, a jedynie wskazał możliwość jej przeprowadzenia w razie utrzymania bądź pogorszenia objawów. W razie polepszenia stanu zdrowia powiedział, że będzie to znaczyło, iż uraz jest niewielką kontuzją w postaci naciągnięcia czy naderwania mięśnia. Takie pogorszenie stanu zdrowia dziecka, w ciągu najbliższych kilku dni po wypadku nie nastąpiło. W następnych dniach po wizycie, chłopiec czuł się trochę lepiej. Nie chodził do szkoły i oszczędzał nogę. Co prawda noga wciąż go bolała, ale jego mama uznała, że po mocnym potłuczeniu i naderwaniu mięśnia ból może trwać wiele dni. Sam lekarz stwierdził, że jest to kontuzja do wyleżenia na 3 tygodnie. Nie było żadnych przesłanek aby jechać z nim na wcześniejszą kontrolę ortopedyczną. Po 2 tygodniach Poszkodowany udał się z matką do lekarza. Na tej wizycie kontrolnej inny lekarz zapytał matkę Poszkodowanego czy dysponuje zdjęciem RTG, gdyż stwierdził, że gołym okiem widać, że Poszkodowany ma zwichnięte biodro. Nie mógł wprost uwierzyć, że z takim urazem chłopiec został wypisany do domu, bez zrobienia nawet zdjęcia RTG. Polecił aby następnego dnia udać się do Szpitala w Polanicy – Zdroju. Poszkodowany wraz z rodzicami udał się do tego szpitala, gdzie niezwłocznie wykonano mu zabieg operacyjny w postaci repozycji zastarzałego zwichnięcia stawu biodrowego lewego. Wskutek utrzymującego się zwichnięcia biodra lewego, kolejnego dnia wykonano kolejny zabieg operacyjny w postaci repozycji zamkniętej zwichnięcia. Ze względu na niestabilność stawu biodrowego lewego założono wyciąg nadkłykciowy lewy. Poszkodowany leżał w szpitalu ponad miesiąc, a po wypisie nakazano mu chodzenie o kulach i zakazano obciążania kończyny przez 6 miesięcy. Spóźnione leczenie operacyjne spowodowało, że u Poszkodowanego doszło do jałowej martwicy głowy kości udowej lewej. Jest to stan, który powoduje znaczne zniekształcenie głowy kości udowej oraz całego stawu biodrowego, co skutkuje znacznym ograniczeniem ruchomości, dolegliwościami bólowymi oraz znacznie nasilonymi zmianami zwyrodnieniowymi. Są to zmiany nieodwracalne, postępujące, które wymagają intensywnej rehabilitacji oraz leczenia usprawniającego. Wskutek stwierdzonej martwicy kości udowej, Poszkodowany w styczniu 2016r. został skierowany do Dolnośląskiego Szpitala Specjalistycznego im. T. Marciniaka we Wrocławiu. W szpitalu tym wykonano zabieg operacyjny w postaci czterech nawierceń okolicy szyjki i głowy kości udowej. Od tego czasu Poszkodowany przeszedł cykl zabiegów rehabilitacyjnych. Cały czas pozostaje pod opieką lekarza. W momencie gdy przestanie rosnąć – lub nawet wcześniej – jeśli stan zdrowia będzie tego wymagał – Poszkodowany przejdzie zabieg w postaci alloplastyki stawu biodrowego. Wstawienie endoprotezy jest nie do uniknięcia. Kwestią pozostaje jedynie to, czy zabieg zostanie wykonany dopiero gdy Poszkodowany przestanie rosnąć, czy wcześniej – jeżeli dolegliwości bólowe będą zbyt duże. Postępowanie karne w sprawie o błąd medyczny W niniejszej sprawie toczyło się postępowanie karne na skutek aktu oskarżenia złożonego przez Prokuratora przeciwko lekarzowi. Akt oskarżenia został złożony w oparciu o opinię sądowo-lekarską wydaną dnia przez Zakład Medycyny Sądowej Uniwersytetu Medycznego im. K. Marcinkowskiego w Poznaniu. W opinii tej stwierdzono, że „opisana u (…) jałowa martwica głowy kości udowej pozostaje w bezpośrednim związku przyczynowo - skutkowym z doznanymi obrażeniami w dniu „działanie chirurga w postaci zaniechania wykonania badań obrazowych doprowadziło do postawienia nieprawidłowego rozpoznania u (…). Tym samym u (…) nie wykonano w dniu repozycji zwichniętego stawu biodrowego lewego, co skutkowało powstaniem zastarzałego zwichnięcia stawu biodrowego lewego (..) Zdaniem biegłych nieprawidłowości w diagnostyce i tym samym w leczeniu (…) doprowadziły u niego do powstania zastarzałego zwichnięcia stawu biodrowego lewego, co wymagało długotrwałego leczenia usprawniającego, rehabilitacji, odciążania kończyny dolnej lewej, poruszania się o kulach łokciowych , a w konsekwencji do powstania jałowej martwicy głowy kości udowej, co zdaniem biegłych spełnia przesłanki ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w postaci ciężkiej choroby długotrwałej w myśl art. 156 1 pkt 2 Wyrokiem wydanym w 2020 r. lekarz został uznany za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu. W przedmiotowej sprawie toczyło się także postępowanie prokuratorskie w sprawie nieumyślnego narażenia Poszkodowanego na bezpośrednie niebezpieczeństwo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, prowadzone względem matki Poszkodowanego. Śledztwo umorzono, wskutek ustalenia braku znamion czynu zabronionego. Dochodzenie odszkodowania za błąd medyczny w imieniu małoletniego Kancelaria Effect podjęła się reprezentacji małoletniego w sprawie o uzyskanie odszkodowania i zadośćuczynienia od placówki medycznej, w której doszło do zdarzenia. Odpowiedzialność placówki nie budziła wątpliwości. Postępowanie personelu medycznego tej placówki podczas hospitalizacji Poszkodowanego naruszało zasadę należytej staranności wymaganej od lekarza. W tym miejscu trzeba zaznaczyć, że do przyjęcia odpowiedzialności odszkodowawczej konieczne jest ustalenie odpowiedzialności lekarzy, którzy leczyli Poszkodowanego. Przesłankami odpowiedzialności cywilnej lekarza z tytułu czynu niedozwolonego jest wina, szkoda oraz związek przyczynowy pomiędzy zaistniałym zdarzeniem a powstałą szkodą. W niniejszej sprawie powyższe przesłanki zostały spełnione. Lekarz popełnił błąd diagnostyczny, który pociągnął za sobą błąd terapeutyczny. Błąd diagnostyczny jest tym, który wywiera najdonioślejsze konsekwencje, wpływa bowiem ujemnie na dalszy proces leczenia chorego, nierzadko powoduje skutki nieodwracalne. Polega bądź na mylnym ustaleniu nieistniejącej choroby, bądź najczęściej na nierozpoznaniu rzeczywistej choroby pacjenta, co prowadzi następnie do pogorszenia jego stanu zdrowia, do niewyleczenia bądź nawet do śmierci. Praktyka sądowa dowodzi, że błąd diagnostyczny jest przez lekarza przeważnie zawiniony na skutek nieprzeprowadzenia należytych badań wstępnych czy konsultacji ze specjalistami. Błąd diagnostyczny powoduje następnie błąd terapeutyczny - wybór niewłaściwej metody lub sposobu leczenia. W złożonym roszczeniu Kancelaria domagała się wypłaty na rzecz Poszkodowanego zadośćuczynienia na podstawie art. 4 ust. 1 ustawy z dnia r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta („W razie zawinionego naruszenia praw pacjenta sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę na podstawie art. 448 Kodeksu cywilnego”) oraz na podstawie art. 445 §1 kc („w przypadkach przewidzianych w artykule poprzedzającym sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę”). Decyzja zakładu ubezpieczeń o przyznaniu odszkodowania i zadośćuczynienia za błąd medyczny Po przeprowadzonym postepowaniu likwidacyjnym PZU SA przyznało małoletniemu kwotę zł, na co składało się zł tytułem zadośćuczynienia na podstawie art. 445 par 1 kc, zł tytułem zadośćuczynienia na podstawie art. 4 pkt 1 ustawy z dnia o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw oraz 886,00 zł tytułem odszkodowania. Powyższe kwoty zostały przyznane na podstawie orzeczenia lekarskiego, w którym orzeczono stopień trwałego uszczerbku na zdrowiu. Jednocześnie wskazano tam, że całkowity uszczerbek został pomniejszony o uszczerbek z samego urazu oraz zaniechania badania kontrolnego przez rodziców dziecka. W uzasadnieniu swojej decyzji zakład ubezpieczeń stwierdził, że brak diagnostyki w ramach pomocy doraźnej w Izbie Przyjęć Szpitala w Kłodzku u małoletniego był błędem medycznym. Mając niejasny obraz kliniczny/ nieadekwatnie nasilone dolegliwości bólowe u chłopca przy próbie uruchomienia lewego biodra / praktycznie brak możliwości ruchu czynnego i blokada mechaniczno-bólowa ruchu biernego / należało wdrożyć diagnostykę radiologiczną / RTG /, która wyjaśniłaby sytuację, spowodowała nastawienie zwichnięcia biodra w znieczuleniu dożylnym/ ogólnym ewentualnie przesłanie w trybie pilnym do ośrodka o wyższej referencyjności. To opóźnienie 15 dniowe miało niewątpliwie znaczący udział w rozwoju powikłania w trakcie leczenia martwicy głowy kości udowej, która nie tylko wiązała się z dolegliwościami bólowymi L biodra, ale spowodowała deformację głowy kości udowej z jej colapsem, wtórne skrócenie kończyny, konieczność leczenia operacyjnego oraz znacznej dysfunkcji ruchowej dziecka, z koniecznością nauczania w domu. Jednocześnie stwierdzono, że działanie rodziców, w postaci zaniechania kontroli przyczyniło się do zwiększenia trwałego uszczerbku na zdrowiu. Reklamacja od decyzji zakładu ubezpieczeń Od decyzji zakładu ubezpieczeń złożono reklamację. Wskazano w niej, że rodzice Poszkodowanego nie zgadzają się z twierdzeniem, aby jakikolwiek uszczerbek na zdrowiu był spowodowany ich zaniechaniem czy zaniedbaniem. Podniesiono, że w przedmiotowej sprawie toczyło się postępowanie prokuratorskie w sprawie nieumyślnego narażenia Poszkodowanego na bezpośrednie niebezpieczeństwo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, prowadzone względem matki Poszkodowanego. Po przeprowadzeniu postepowania przygotowawczego, sprawa przeciwko matce Poszkodowanego została umorzona. Prokurator stwierdził, że jej zachowanie w toku leczenia było prawidłowe i pozostało bez wpływu na trwały uszczerbek na zdrowiu. W reklamacji podkreślono też, że lekarz nie zalecił kontroli ortopedycznej, a jedynie wskazał możliwość jej przeprowadzenia w razie utrzymania bądź pogorszenia objawów. W razie polepszenia stanu zdrowia powiedział, że będzie to znaczyło, iż uraz jest niewielką kontuzją w postaci naciągnięcia czy naderwania mięśnia. Takie utrzymanie bądź pogorszenie stanu zdrowia dziecka nie nastąpiło. W następnych dniach po wizycie Poszkodowany czuł się nieznacznie lepiej. Skoro zaś stan dziecka ulegał stopniowej poprawie, to nie było żadnych przesłanek aby jechać z nim na kontrolę ortopedyczną. Po 2 tygodniach matka udała się z synem do lekarza, ale nie z uwagi na nagłe pogorszenie stanu zdrowia, lecz po to, aby lekarz wydał zgodę na ewentualny powrót dziecka do szkoły. Gdyby lekarz napisał bądź choćby powiedział, że z dzieckiem należy udać się na badanie kontrolne, to z pewnością taka kontrola by się odbyła. Niestety zbagatelizowanie urazu przez lekarza chirurga uśpiło czujność matki Poszkodowanego. Winę za to ponosił jednak wyłącznie lekarz prowadzący. Rozpatrując reklamację, zakład ubezpieczeń wziął pod uwagę orzeczenie prokuratorskie, a także treść naszych wyjaśnień. Na ich podstawie zweryfikowano wcześniejsze stanowisko i uznano, że po stronie rodziców nie można się dopatrzyć jakiegokolwiek zaniedbania. Mając na uwadze powyższe, zakład ubezpieczeń dopłacił na przecz Poszkodowanego kwotę zł. Łącznie z poprzednią wypłatą dało to kwotę łączną zł odszkodowania i zadośćuczynienia za błąd medyczny. Jednocześnie zakład ubezpieczeń zaproponował zawarcie ugody na kwotę zł. Na chwilę obecną nie została podjęta decyzja w sprawie ugody ani żadne dalsze negocjacje ugodowe, z uwagi na wciąż niepewny proces leczenia w przyszłości. Uważasz, że padłeś ofiarą błędu medycznego? Bezpłatnie przeanalizujemy Twoją sprawę! Sprawy z zakresu błędów medycznych należą do spraw skomplikowanych, wymagają one bowiem znajomości nie tylko przepisów prawa, ale również podstawowych zagadnień z zakresu medycyny. Doświadczenie naszych pracowników w tego typu sprawach pozwoli skutecznie wywalczyć dla Państwa należne odszkodowanie. Więcej informacji na temat dochodzenia odszkodowań można uzyskać, kontaktując się z naszymi prawnikami: telefonicznie, pod numerem: 690 453 226; drogą mailową na adres: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.; poprzez FORMULARZ KONTAKTOWY 24/7. Szybko i bezpłatnie przeanalizujemy każdą sprawę i ocenimy możliwość uzyskania odszkodowania za zdarzenie. A jeśli zdecydują się Państwo, by skorzystać z naszych usług, to zrobimy wszystko, aby uzyskać jak najwyższe odszkodowanie. Jesteśmy doświadczoną kancelarią odszkodowawczą w sprawach związanych z uzyskiwaniem wszelkiego typu odszkodowań ! DZIAŁAMY NA TERENIE CAŁEGO KRAJU ! Skręcenie stawu kolanowego – odszkodowanie możesz uzyskać od każdego ubezpieczyciela. Zależy to od tego, w którym towarzystwie był ubezpieczony sprawca w momencie zdarzenia. Uzyskanie całego należnego Ci odszkodowania to niestety trudna kwestia, dlatego warto skorzystać z pomocy kancelarii odszkodowawczej. Naderwanie mięśnia dwugłowego uda jest urazem, który najczęściej spotyka osoby uprawiające sport. Może on jednak być również wynikiem działania siły zewnętrznej, z którą można mieć do czynienia na przykład w sytuacji wypadku drogowego. Jakie są objawy naderwania mięśnia dwugłowego uda? Jak wygląda leczenie tego rodzaju kontuzji? Czy kiedy do niego dojdzie, można uzyskać odszkodowanie? Odpowiedzi na te i inne pytania znajdziesz w poniższym wpisie. Zapraszam do przeczytania artykułu „Naderwanie mięśnia dwugłowego uda – odszkodowanie„. Pamiętaj, że jeśli potrzebujesz pomocy adwokata w sprawie o odszkodowanie, to jestem w stanie Ci pomóc. Moja Kancelaria Adwokacka w Poznaniu posiada bogate doświadczenie w sprawach o odszkodowania. Udzielam konsultacji dla klientów z całej Polski, w tym także online i telefonicznie. Zapraszam do kontaktu. Mięsień dwugłowy uda jest zlokalizowany w tylnej części nogi. Przechodzi on przez staw kolanowy oraz biodrowy. Mięsień dwugłowy uda pełni niezwykle ważną funkcję w organizmie człowieka. Mianowicie jest on odpowiedzialny za wiele ruchów wykonywanych przez każdego codziennie. Wśród nich wskazać można na przykład zginanie kolana, przywodzenie i rotowanie uda, pochylenie, a także unoszenie miednicy. Ból mięśnia dwugłowego uda powinien być objawem niepokojącym. Może on bowiem świadczyć o wystąpieniu różnego rodzaju urazów – stłuczenia, naciągnięcia, naderwania oraz zerwania. To ostatnie jest zdecydowanie najpoważniejszą dolegliwością, a jej leczenie wymaga najwięcej czasu. Odczuwany ból nie jest jednak jedyną dolegliwością, która powinna zaniepokoić. Otóż o naderwaniu mięśnia dwugłowego uda mogą świadczyć także krwiak bądź siniak, obrzęk, zmniejszenie możliwości wykonywania ruchów kończyną, a nawet wrażliwość danego miejsca na dotyk. Istnieje kilka przyczyn naderwania mięśnia dwugłowego uda. Otóż przede wszystkim jest to niewystarczająca rozgrzewka, a ponadto gwałtowny ruch (na przykład wyskok bądź zatrzymanie), czy też przetrenowanie. Co więcej, tego rodzaju uraz może powstać również wskutek działania siły zewnętrznej. W praktyce jest nią najczęściej uderzenie w związku z wypadkiem drogowym. Zerwanie a naderwanie mięśnia uda Zerwanie i naderwanie mięśnia dwugłowego uda to najpoważniejsze postaci jego urazów. Pomiędzy nimi zachodzą pewne podobieństwa oraz różnice, o których warto jest wiedzieć, aby móc rozpoznać te dwie formy. Zerwanie mięśnia dwugłowego uda polega na uszkodzeniu wszystkich albo prawie wszystkich włókien, a także naczyń krwionośnych oraz nerwów. Wskutek tego urazu pacjent odczuwa niezwykle silny ból oraz nie ma kontroli nad mięśniami. Jego powstaniu towarzyszy zwykle charakterystyczny odgłos chrupnięcia. Przyczyną zerwania mięśnia dwugłowego uda jest najczęściej przeciążenie podczas jego pracy. W praktyce jest to zazwyczaj intensywna aktywność fizyczna bez odpowiedniej rozgrzewki. Możliwe jest także zerwanie będące skutkiem wypadku. W takiej sytuacji bowiem na ciało poszkodowanego działają siły o wartościach, które mogą spowodować różnego rodzaju groźne urazy. Jeżeli zaś chodzi o naderwanie mięśnia dwugłowego uda, to ma ono miejsce w sytuacji, gdy dochodzi do przerwania co najmniej 5% jego włókien. W tym przypadku pacjent także odczuwa ból, jednakże jest on słabszy niż podczas zerwania. Naderwaniu mięśnia dwugłowego uda towarzyszy zwykle pojawienie się skurczy oraz wgłębienie w miejscu, w którym doszło do uszkodzenia. Naderwanie mięśnia dwugłowego uda ma podobne przyczyny jak jego zerwanie, tyle że siły powodujące uszkodzenie są słabsze. Również jego leczenie zajmuje mniej czasu. Leczenie i rehabilitacja po naderwaniu mięśnia uda Zerwanie i naderwanie mięśnia dwugłowego uda to poważny uraz, ponieważ silnie ogranicza codzienne funkcjonowanie. Zazwyczaj kontuzja ta uprzykrza życie przez co najmniej 5 dni. Kiedy już dojdzie do urazu, należy podjąć szybkie działania. Przede wszystkim trzeba powstrzymać się od aktywności fizycznej, która mogłaby jeszcze bardziej zaszkodzić. Istotny jest bowiem odpoczynek, ponieważ tkanki, które uległy uszkodzeniu muszą mieć czas niezbędny do regeneracji. Następnie warto przyłożyć na 15-20 minut zimny okład. Można go przygotować z lodu bądź też z gotowego żelowego kompresu chłodzącego. Taki zabieg należy powtarzać co 2-3 godziny przez 3-5 dni. Pozwoli on zmniejszyć ból, a także obrzęk powstały w wyniku urazu. Miejsce, w którym doszło do kontuzji, warto także delikatnie ucisnąć za pomocą bandaża elastycznego. Dzięki temu nie będzie zbierał się płyn i nie powstanie wysięk. Dobrze też umieścić kontuzjowaną nogę nieco wyżej, aby umożliwić odpływ krwi. Gdyby okazało się, że samodzielne leczenie nie jest wystarczające, należy udać się do lekarza. Po wykonaniu odpowiednich badań będzie on mógł zadecydować o dalszym przebiegu leczenia. Terapia lekarska rozpoczyna się od wykonania zdjęcia RTG. Pozwoli ono zweryfikować, czy doszło do naderwania mięśnia, czy też jego zerwania. W zależności od stopnia uszkodzenia leczenie może trwać około 5 dni, natomiast w przypadku naprawdę poważnego urazu czas kuracji może być dłuższy. Aby jednak móc zastosować odpowiedni rodzaj terapii, niezbędne jest badanie USG bądź też rezonans magnetyczny. Leczenie naderwania mięśnia dwugłowego może obejmować zastosowanie następujących metod: laseroterapię, zabiegi fizykalne, magnetoterapię, ultradźwięki, hydroterapię, miejscowo stosowaną krioterapię, plastrowanie dynamiczne, specjalistyczne masaże, ćwiczenia izometryczne, koncentryczne oraz rozciągające, techniki powodujące obniżenie napięcia mięśniowego i poprawiające krążenie. W przypadku naderwania mięśnia dwugłowego uda niezwykle przydatna może okazać się także rehabilitacja. Powinna być ona jednak wykonywana pod okiem specjalisty, aby zapewnić bezpieczeństwo pacjentowi. Dobre efekty przynosi pływanie, jednakże w każdej sytuacji należy skonsultować się z rehabilitantem. Naderwanie mięśnia uda – odszkodowanie Jak już wcześniej zostało wspomniane, naderwanie mięśnia uda może być wynikiem wypadku drogowego. W takiej sytuacji jego ofierze jak najbardziej należy się odszkodowanie z tytułu powstania tego rodzaju urazu. Żeby uzyskać świadczenie, należy zgłosić powstanie szkody u ubezpieczyciela sprawcy zdarzenia. Gdyby okazało się, że nie posiada on polisy od odpowiedzialności cywilnej, wówczas odszkodowanie może wypłacić Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny i to właśnie do tej instytucji można zgłosić swoje roszczenie. Zakład ubezpieczeń ma 30 dni na rozpatrzenie sprawy oraz podjęcie decyzji o wypłacie odszkodowania. Jeżeli jego wysokość okaże się niezadowalająca dla poszkodowanego, wówczas będzie on mógł złożyć odwołanie. W takiej sytuacji ubezpieczyciel jeszcze raz rozpatrzy sprawę. Gdyby jednak i to rozstrzygnięcie nie było satysfakcjonujące, istnieje możliwość skierowania danej sprawy do rozpatrzenia na drodze sądowej. W postępowaniu przez sądem po rozpoznaniu wszystkich okoliczności sprawy zostanie wydany wyrok. Istnieje jednak możliwość wniesienia apelacji do sądu drugiej instancji. Po wniesieniu pisma sąd wyznaczy termin rozprawy apelacyjnej, na której rozpozna słuszność podnoszonych zarzutów. W niektórych przypadkach możliwe jest także wniesienie skargi kasacyjnej do Sądu Najwyższego. Wartość przedmiotu zaskarżenia musi jednak wynosić co najmniej 50 tysięcy złotych. W sprawach odszkodowawczych niezwykle przydatna może okazać się pomoc adwokata lub radcy prawnego, który specjalizuje się w sprawach odszkodowawczych. Wesprze on nie tylko w postępowaniu przedsądowym wobec ubezpieczyciela, ale również w postępowaniu sądowym, w tym pomoże przygotować materiał dowodowy istotny z punktu widzenia danej sprawy. Zerwanie mięśnia uda – odszkodowanie Zerwanie mięśnia uda także może stanowić podstawę do uzyskania odszkodowania. Może ono bowiem również wynikać z wypadku drogowego. W takiej sytuacji należy zgłosić szkodę do zakładu ubezpieczeń sprawcy zdarzenia. Ubezpieczyciel będzie miał 30 dni na podjęcie decyzji w przedmiocie wypłaty odszkodowania oraz jego wysokości. Od wydanego rozstrzygnięcia przysługuje odwołanie. Po jego wniesieniu zakład ubezpieczeń rozpatrzy daną sprawę jeszcze raz. W postępowaniu wobec ubezpieczyciela przydatna może się okazać pomoc adwokata lub radcy prawnego. Profesjonalny pełnomocnik pomoże przede wszystkim sformułować odpowiednie roszczenia oraz zgromadzić właściwy materiał dowodowy. Jeżeli jednak ponowne rozpatrzenie sprawy będzie niepomyślne dla poszkodowanego, będzie on mógł wnieść pozew do sądu. W takiej sytuacji także przydaje się wsparcie prawnika. Pomoże on bowiem nie tylko sporządzić pozew, ale także zebrać wszelkie dowody i przygotować strategię procesową. Ponadto, gdyby okazało się, że wydany przez sąd wyrok nie satysfakcjonuje poszkodowanego, wspomoże on w przygotowaniu apelacji do sądu drugiej instancji. Bez względu na instancję adwokat lub radca prawny będzie mógł także zastępować w procesie swojego mocodawcę. To rozwiązanie jest niezwykle przydatne, ponieważ wiele osób nie orientuje się w przepisach proceduralnych, które są skomplikowane, a ich nieznajomość może pociągać za sobą negatywne skutki procesowe. Gdyby jednak wyrok zapadły w postępowaniu apelacyjnym był niesatysfakcjonujący, możliwe jest wniesienie skargi kasacyjnej do Sądu Najwyższego, pod warunkiem istnienia odpowiednich powodów. Ważność przedmiotu zaskarżenia musi jednak wynosić przynajmniej 50 tysięcy złotych. Należy również pamiętać, że spór może zostać rozwiązany w drodze mediacji. Postępowania mediacyjne zyskują na popularności w ostatnich latach. W czasie mediacji wsparcie ze strony prawnika również może okazać się cenne. Co jest niezwykle istotne, gdyby sprawca wypadku nie posiadał ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej, poszkodowany również może uzyskać należne mu świadczenie. W tym celu powinien on skierować swoje roszczenie do Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego. Instytucja ta została bowiem powołana, aby pomagać poszkodowanym między innymi w takich właśnie sytuacjach. Dziękuję za przeczytanie artykułu „Naderwanie mięśnia dwugłowego uda – odszkodowanie„. Zapraszam także do przeczytania innych wpisów na moim blogu. Potrzebujesz pomocy radcy prawnego? Walczysz o odszkodowanie? Jeśli chciałbyś skorzystać z mojej pomocy zapraszam do kontaktu. Działam na terenie takich miast jak: Poznań, Luboń, Gniezno, Śrem, Środa Wielkopolska, Grodzisk Wielkopolski, Swarzędz, Leszno, Piła, Kościan, Jarocin, Września oraz Wolsztyn. Posiadam także oddział w Świeciu, pracując w takich miejscowościach jak Grudziądz, Chełmno i Tuchola. W trudnych sprawach o odszkodowania działam w CAŁEJ POLSCE! Udzielam także konsultacji telefonicznych oraz konsultacji online. Pamiętaj, że walka o odszkodowanie to poważna sprawa, dlatego warto skorzystać z pomocy radcy prawnego lub adwokata. Masz pytania? Napisz! Zadzwoń! Adwokat Marlena Słupińska-Strysik e-mail: biuro@ tel. 61 646 00 40 tel. 68 419 00 45 tel. 52 511 00 65 Komentarze: Zobacz 4 odpowiedzi na pytanie: Naderwany mięsień, co robić ? Systematyczne pobieranie treści, danych lub informacji z tej strony internetowej (web scraping), jak również eksploracja tekstu i danych (TDM) (w tym pobieranie i eksploracyjna analiza danych, indeksowanie stron internetowych, korzystanie z treści lub przeszukiwanie z pobieraniem baz danych), czy to przez roboty, web crawlers
Rehabilitacja i ćwiczenia w domu mięśnia nadgrzbietowego Mięsień nadgrzebieniowy jest zlokalizowany w dole nadgrzebieniowym, pod mięśniem czworobocznym (w okolicach łopatki). Jest strukturą w obrębie stawu ramienno–łopatkowego, która najczęściej ulega uszkodzeniom. Przyczyny takich kontuzji leżą zazwyczaj w pozornie niegroźnych urazach oraz przeciążeniach, na skutek których dochodzi do stanu zapalnego w obrębie ścięgien mięśni tworzących stożek rotatorów (struktury, w której skład wchodzi mięsień nadgrzebieniowy). Jak wygląda leczenie urazów mięśnia nadgrzebieniowego? Jakie zabiegi i ćwiczenia można zastosować? Mięsień nadgrzebieniowy – budowa anatomiczna. Funkcje mięśnia nadgrzebieniowego Mięsień nadgrzebieniowy (łac. musculus supraspinatus) znajduje się pod mięśniem czworobocznym, ma płaski, podłużny kształt. Proksymalny przyczep zlokalizowany jest w dole nadgrzebieniowym – strukturze anatomicznej łopatki. Z drugiej strony mięsień nadgrzebieniowy przytwierdzony jest do guzka większego kości ramiennej, jest łatwy do palpacji – na przedniej części głowy kości ramiennej oraz torebki stawu ramiennego (zgodnie z anatomią mięśni ramienia). Musculus supraspinatus, wspólnie z mięśniem naramiennym, odpowiada za ruch odwiedzenia ramienia, jego rotację zewnętrzną oraz napinanie torebki stawu ramiennego. Wspólnie z mięśniem podgrzebieniowym i obłym mniejszym mięsień nadgrzebieniowy współtworzy tzw. stożek rotatorów, połączenie to jest często określane również jako pierścień rotatorów. Ma on kluczowe znaczenie dla stabilizacji i właściwej ruchomości mięśni barku. Uszkodzenie mięśnia nadgrzebieniowego jest jednym z elementów patologii klinicznej określanej jako uszkodzenie stożka rotatorów. W wyniku pozornie niegroźnych urazów oraz przeciążeń może dochodzić do stanu zapalnego w obrębie ścięgien mięśni tworzących pierścień rotatorów. Taki stan utrzymujący się długoterminowo powoduje przewlekłą tendinopatię ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego aż do stanów zwyrodnieniowych. Kontuzje i urazy mięśnia nadgrzebieniowego stanowią bardzo poważną, częstą przyczynę bólu barku, potrafią zaburzyć jego funkcjonowanie na długi czas. Wyjątkowo często przy takich wypadkach dochodzi do uszkodzenia ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego poprzez naderwanie ścięgna barku lub jego zerwanie. Ma to związek z jego olbrzymią podatnością na siły kompresyjne wytwarzane podczas urazu. Zła technika podczas uprawiania sportów lekkoatletycznych, nieprawidłowa postawa ciała również predysponują do uszkodzeń mięśnia nadgrzebieniowego. Może to wykazywać związek z rodzajem uprawianego sportu, w którym wymagana jest duża częstotliwość ruchów mięśni barku. Ma to miejsce na przykład w grze w tenisa ziemnego, pływaniu, pchnięciu kulą, rzucie oszczepem, młotem czy grze w golfa. Także dysfunkcje i uszkodzenia kaletki podbarkowej w postaci zapalenia, będące syndromem zespołu ciasnoty podbarkowej, mogą ograniczać ukrwienie, osłabiając w ten sposób struktury ścięgniste i końcowo doprowadzając do zerwania ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego. Polecane dla Ciebie maść, zmęczenie, dla sportowców, bez parabenów zł ibuprofen, plaster, zwichnięcie, ból, stłuczenie zł ibuprofen, żel, ból, nerwoból, stan zapalny zł ibuprofen, tabletka, ból, gorączka, stan zapalny zł Mięsień nadgrzebieniowy – objawy Bardzo charakterystyczne wśród objawów zerwania ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego jest: ból ramienia pojawiający się w nocy, szczególnie podczas spania na określonym boku, słyszalne i niejednokrotnie wyczuwalne krepitacje i przeskakiwania w stawie, znaczne obniżenie siły mięśniowej, mocno zmniejszony prawidłowy zakres ruchomości, tkliwość palpacyjna mięśnia nadgrzebieniowego i okolicznych struktur barku. Wymienione objawy mogą występować ze zmiennym nasileniem. Mięsień nadgrzebieniowy – diagnostyka Diagnostyka opiera się zebraniu dokładnego wywiadu oraz na badaniu fizykalnym. Dokonując oceny, należy wykonać palpację najważniejszych struktur anatomicznych, ocenić siłę mięśniową oraz możliwości ruchowe. Testami klinicznymi stożka rotatorów wykorzystywanymi przez lekarzy i fizjoterapeutów są: test Neera, test mięśnia podłopatkowego, test bolesnego łuku oraz najbardziej znany – test Jobe’a (test mięśnia nadgrzebieniowego). Jeśli pacjent nie jest w stanie utrzymać odwiedzenia ramienia przeciwko oporowi, to podejrzewa się dodatni wynik testu Jobe’a i uszkodzenie mięśnia. Rentgenodiagnostyka powinna obowiązywać w przypadku wszystkich pacjentów z chronicznymi bólami barku. Ultrasonografię natomiast wykorzystuje się, aby uwidocznić ewentualne zmiany w ścięgnach mięśni tworzących stożek rotatorów, a w tym przypadku – w przyczepach mięśnia naramiennego. Obrazowanie za pomocą rezonansu magnetycznego jest przydatne do oceny ogólnego stopnia zaawansowania patologii uszkodzeń ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego barku, ścięgna mięśnia podgrzebieniowego oraz pozostałych struktur miękkotkankowych. Mięsień nadgrzebieniowy – leczenie Operacyjne leczenie zerwania ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego jest stosowane w sytuacji nieskuteczności postępowania zachowawczego oraz u osób powyżej 60. roku życia. Popularne wówczas jest wykonywanie artroskopii. Polega ona na wprowadzeniu oprzyrządowania niezbędnego do zabiegu poprzez kilka nacięć wykonanych na skórze. Zabieg w znieczuleniu ogólnym polega na likwidacji ewentualnych zrostów, zespoleniu zerwanych ścięgien barku oraz umiejscowieniu ich w pobliżu anatomicznie usytuowanego przyczepu. Procedura trwa kilka godzin i charakteryzuje się małym ryzykiem powikłań. W okresie blisko dwóch miesięcy po zabiegu ważne jest, aby bark pozostawał w odciążeniu. W ten sposób stwarza się warunki do pełnego zrośnięcia ścięgien z kością. Następnie wdrażane są ćwiczenia rehabilitacyjne. Stosunkowo rzadko, na podstawie badań obrazowych lekarz może zadecydować o rekonstrukcji zerwanego mięśnia barku. Gdy jednak do tego dojdzie, wówczas stosowanymi metodami mogą być odwrócona endoprotezoplastyka stawu lub artroplastyka interpozycyjna. Polega to na pobraniu fragmentów ścięgien z innych okolic ciała, aby móc dokonać rekonstrukcji. Pełen powrót do formy może trwać nawet rok. Mięsień nadgrzebieniowy – rehabilitacja. Przykładowe ćwiczenia Rehabilitacja uszkodzenia ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego polega przede wszystkim na ograniczeniu aktywności fizycznej oraz rezygnacji z czynności utrudniających proces gojenia. Stopniowe przywracanie funkcji stawu udaje się osiągnąć, podając dostawowo kortykosteroidy oraz osocze bogatopłytkowe, co pozwala zmniejszać ból oraz proces zapalny. Stopniowo wprowadza się terapię ruchem. Wykorzystywane metody to: terapia powięziowa, mobilizacje, masaż, czy pinoterapia. Bardzo skuteczny może okazać się taping łopatki (Kinesiology Taping, kinesiotaping), gdyż pozwala zmniejszyć dolegliwości oraz odciążyć częściowo bark. Uzupełniająco w przebiegu procesu usprawniania można wykorzystać laseroterapię, elektroterapię oraz pole magnetyczne. Ćwiczenia można wykonywać z użyciem taśmy Thera-band. Taśmę przytwierdzoną z jednej strony do drabinki, krzesła lub drzwi, chwytamy z drugiej strony ręką. Kończyna górna powinna być ustawiona wzdłuż tułowia, zgięta w łokciu. Pod pachą umieszczamy zrolowany ręcznik lub poduszkę. Następnie wykonując powolny ruch rotacji zewnętrznej w barku, trzymając cały czas ramię przy tułowiu, naprężamy taśmę. Ćwiczenie należy wykonać w 3 seriach po 10 powtórzeń. Można także w pozycji stojącej lub siedzącej, chwycić dwa końce taśmy w obie ręce. Środek taśmy należy przytwierdzić do drabinki. Następnie naciągamy końce taśmy, wykonując ruch ściągania łopatek. Tutaj podobnie jak poprzednio, ćwiczenie wykonujemy w kilku seriach po 8–10 powtórzeń. Należy zaznaczyć, że w przypadku uszkodzenia, naderwania lub zerwania mięśnia nadgrzebieniowego każda próba wprowadzania ćwiczeń musi być bezwzględnie skonsultowana z terapeutą. Te, przedstawione powyżej nie będą odpowiednie dla wszystkich pacjentów i niekoniecznie nadają się do zastosowania na każdym etapie procesu powrotu do sprawności. Twoje sugestie Dokładamy wszelkich starań, aby podane zdjęcie i opis oferowanych produktów były aktualne, w pełni prawidłowe oraz kompletne. Jeśli widzisz błąd, poinformuj nas o tym. Zgłoś uwagi Polecane artykuły Jak powstaje nowotwór? Nowotwory to jedna z najgroźniejszych znanych chorób, która jest niestety bardzo powszechna i współcześnie znajduje się w ścisłej czołówce przyczyn śmierci. Warto zadać sobie pytanie: w jaki sposób rozpoczyna się proces powstawania nowotworu i jakie czynniki na niego wpływają? Jakie objawy mogą sugerować obecność guza mózgu? Pierwotne nowotwory ośrodkowego układu nerwowego są u dorosłych przyczyną około 3% wszystkich zgonów na nowotwory złośliwe. Większość nowotworów ośrodkowego układu nerwowego jest umiejscowiona wewnątrzczaszkowo, a jedynie co dziesiąty nowotwór rozwija się w kanale kręgowym. Warto wiedzieć, jakie objawy wskazują na rozwijający się nowotwór. Zapomniane choroby zakaźne Obecnie na świecie zaczynają znowu pojawiać się choroby, o których świat już zaczynał zapominać. Ma to związek zarówno z tym, że bardzo dużo ludzi nie chce szczepić swoich dzieci, jak również z tym, że coraz więcej ludzi zwiedza odległe zakątki świata, nie stosując właściwej profilaktyki przed podróżami. O jakich chorobach mowa? Wysypka na brzuchu u dorosłego lub dziecka Każdy z nas nie jeden raz borykał się z problemem zmian skórnych, które lokalizowały się w różnych miejscach ciała. Czasami zmiany te były swędzące, czasami nie odczuwaliśmy natomiast żadnych związanych z nimi dolegliwości. Zdarzało się, że wykwity na skórze były płaskie, innym razem wyraźnie można było je wyczuć i miały one formę grudek lub krostek. Jedną z częstszych lokalizacji wysypki jest brzuch, co dotyczy zarówno ludzi dorosłych, jak i dzieci. Czerniak – objawy, diagnoza, profilaktyka. Najnowsze terapie w leczeniu czerniaka skóry Czerniak występuje rzadziej niż inne rodzaje nowotworów skóry, np. rak podstawnokomórkowy, ale jest bardziej podatny na wzrost i rozprzestrzenianie się. Jeśli uda się go wykryć we wczesnym stadium, rokowania dla pacjenta są bardzo pomyślne. Niestety problemem jest to, że pacjenci z podejrzanymi zmianami zbyt późno zgłaszają się do specjalisty. Jak rozpoznać czerniaka? Jakie są czynniki ryzyka? Trądzik różowaty – pielęgnacja kosmetyczna i domowa. Czy da się go wyleczyć? Trądzik różowaty (acne rosacea) to choroba zapalna skóry, która częściej dotyka kobiet niż mężczyzn. Przebieg dermatozy jest wielofazowy i złożony z okresów zaostrzeń i wyciszenia objawów. Leczenie trądziku różowatego powinno zawsze podlegać ścisłej kontroli lekarza dermatologa, który wdrażając odpowiednie metody terapii, pomoże pozbyć się problemu czerwonej skóry na twarzy. Trzaskający palec - metody leczenia, ćwiczenia, rehabilitacja Palec trzaskający to choroba, której istotą jest stan zapalny błony maziowej i pochewki ścięgnistej. Rozwija się najczęściej wtórnie w przebiegu RZS, tocznia układowego. Typowe objawy w postaci trzaskania i trzeszczenia w palcach są następstwem zmniejszenia przestrzeni w pochewce ścięgnistej wywołanej stanem zapalnym. Ważne miejsce w leczeniu zajmuje rehabilitacja
To, ile odszkodowania za uraz głowy otrzyma poszkodowany, zależy przede wszystkim od doznanego uszczerbku na zdrowiu, okoliczności w jakich doszło do urazu i tego, skąd otrzyma odszkodowanie. Odszkodowanie z ZUS otrzymasz w oparciu o tabele uszczerbku na zdrowiu, w przypadku odszkodowania z polisy NNW – wysokość odszkodowania będzie
Polecamy nasz nowy kurs: Kręgosłup "za biurkiem" Naderwanie mięśnia łydki – uraz mięśnia płaszczkowatego i brzuchatego Doświadczyłeś nagłego bólu tylnej części łydki w czasie biegu? Poczułeś silne ukłucie lub pociągnięcie? To może być uraz mięśni łydki potocznie nazywany naciągnięciem lub naderwaniem. Sprawdź jak pozbyć się nawrotów kontuzji. Naderwanie mięśnia łydki- charakterystyka Uraz mięśni łydki zazwyczaj ma miejsce podczas biegu, szczególnie w momencie nagłych przyśpieszeń i zmian kierunków. W czasie treningu możemy odczuć ostre i nieprzyjemne ukłucie lub ciągnięcia po tylnej stronie łydki. Dochodzi wtedy do niewielkiego uszkodzenia w obrębie włókien mięśniowych. Pomimo że uraz zazwyczaj jest niewielki, niejednokrotnie ból jest tak silny, że uniemożliwia kontynuowanie biegu. Bolesna jest także próba rozciągnięcia łydki, a także postawienie kroku. Pamiętaj, żeby postawić właściwą diagnozę, należy skonsultować się ze specjalistą. Przyczyny naderwania mięśni łydki Dlaczego urazy łydki najczęściej pojawiają się w czasie biegu? Przyczyną są siły działające na poszczególne partie naszego ciała. Badania pokazują, że podudzie to obszar najbardziej zaangażowany podczas biegu. Zwróćmy uwagę, że w czasie jednego kroku nasza stopa ma kontakt z podłożem przez około 0,6s. W trakcie biegu faza ta skraca się do 0,39s a podczas sprintu do 0,2 s. Oznacza to, że w czasie krótkiego czasu mięsień trójgłowy musi rozwinąć bardzo dużą siłę. Największą aktywność wykazuje tu mięsień płaszczkowaty. Z tego właśnie powodu aż 70% urazów łydki dotyczy tego właśnie mięśnia. 70% urazów mięśni łydki dotyczy mięśni łydki w języku angielskim nazywany jest “Old man’s injury”, ponieważ dużo częściej kontuzja ta dotyka biegaczy po 30 roku życia. Szansa jego wystąpienia wzrasta wraz z wiekiem, co jest związane ze starzeniem się kolagenu, budulca różnych struktur naszego narządu ruchu. Wobec powyższego bardzo często spotykamy sytuacje, gdzie biegacze doświadczają regularnie urazów w krótkim odstępie czasu, co zazwyczaj budzi niepokój pacjenta. Dzieje się tak, ponieważ mikrouszkodzenia w mięśniu kumulują się, co powoduje, że dane miejsce jest bardziej podatne na uszkodzenie. Poza kwestiami związanymi ze starzeniem się kolagenu literatura podaje także inne czynniki, które mogą mieć wpływ na występowanie urazów mięśni łydki. Należą do nich stopa płasko-koślawa, zmniejszenie elastyczności mięśni czy sztywniejsze stawy skokowe. Podchodzę z dystansem do takich doniesień, ponieważ powyższe czynniki są przytaczane w przypadku wszelkich kontuzji kończyn dolnych. Praktyka pokazuje, że nie jest to takie oczywiste. Nowoczesne podejście do uszkodzeń mięśniowych zakłada, że główną przyczyną predysponującą do urazów mięśniowych jest osłabiona siła i wytrzymałość mięśni, a także dysbalans pomiędzy poszczególnymi grupami mięśniowymi. To właśnie słabsze elementy w naszym ciele jako pierwsze ulegną uszkodzeniu. Naderwanie mięśnia łydki- leczenie Leczenie pierwszego urazu mięśni łydki zazwyczaj przebiega pomyślnie. Sprzymierzeńcem niewątpliwie jest tu czas. Zazwyczaj po kilku tygodniach zapominamy o problemie. W celu przyśpieszenia leczenie niektórzy wprowadzają zabiegi fizykoterapeutyczne lub różnorodne techniki tkanek miękkich. Nie zawsze jednak działania te przyśpieszają gojenie. Problem pojawia się w sytuacji, gdy dochodzi do ponownych urazów w obrębie tego samego mięśnia. W takim przypadku niezbędne jest konsultacja z fizjoterapeutą. Zwróćmy uwagę na podstawowe elementy związane z rehabilitacją pacjentów z nawracającymi urazami łydki: Podstawą leczenie jest odpowiednia przerwa w treningach. Zbyt wczesny powrót do aktywności jest podstawowym czynnikiem wpływającym na występowanie ponownych urazów. Konkretny czas przerwy zależy od stopnia uszkodzenia i powinien być omówiony z lekarzem lub fizjoterapeutą. Powrót do aktywności musi przebiegać stopniowo, ponieważ bardzo często do ponownego urazu dochodzi w trakcie pierwszego treningu po przerwie. Jedyny udowodniony naukowo skuteczny sposób zapobieganiu ponownym uszkodzeniom polega na odpowiednim wzmocnieniu mięśni łydki. Po pierwsze, warto zastosować ćwiczenia koncentryczne mięśnia płaszczkowatego, polegające na wykonywaniu wspięć na palce, podczas gdy noga znajduje się w lekko ugiętej pozycji. W początkowym etapie ćwiczenie wykonujemy obunóż, w późniejszym jednonóż. Przykładowo możemy wykonać 4x(6-8) powtórzeń, 2-3 razy w tyg. Dodatkowo przydatne są także ćwiczeń ekscentryczne łydki. O roli tego typu ćwiczeń w profilaktyce urazów pisałam w kontekście przywodzicieli stawu biodrowego oraz rozcięgna podeszwowego. Zwróćcie uwagę na 2 poniższe filmiki z różnymi wariantami tego typu ćwiczeń. Warto także wiedzieć, że naderwanie mięśnia łydki u osób aktywnych sportowo wymaga wprowadzenia większego obciążenia, wzmacniania na siłowni pod okiem trenera. Ćwiczenia, które prezentuję w tej grupie pacjentów, są niestety tylko pewnym wstępem. Aby zabezpieczyć łydkę przed ponownymi uszkodzeniami, musimy zastosować większe obciążenie Ćwiczenia rozciągające oraz różne formy rozluźniania mięśni np. rolowanie są uzupełnieniem terapii, nie mogą jednak być główną składową leczenia i profilaktyki. Podsumowując: pamiętajmy, każdy ból łydki zawsze warto skonsultować z lekarzem lub fizjoterapeutą! Jedna odpowiedź BARDZO ROZSADNIE OPISAŁA PANI TEN DOZĄ PEWNEJ POKORY I DLATEGO JEST BARDZO Dodaj komentarz Może Cię zainteresować Zespół rowka nerwu łokciowego, przez wielu chętniej nazywany zespołem kanału łokciowego, to schorzenie sprawiające wiele nieprzyjemnych dolegliwości. Niestety większość pacjentów zgłasza się do specjalistów, kiedy zmiany są zaawansowane. Zablokowanie nerwu, do którego dochodzi w kanale łokciowym, powoduje ucisk osłonki mielinowej, czyli otoczki nerwu. Po pewnym czasie dochodzi do podrażnienia i zaburzenia pracy nerwu. Im szybciej zareagujemy, tym większa szansa,… Wielokrotnie na moim blogu poruszałam temat tendinopatii, czyli zmian degeneracyjnych ścięgien. Dziś krótki podsumowanie. 9 faktów na temat schorzeń ścięgien. 1. Przyczyną tendinopatii są nie tylko nadmierne obciążenia ścięgna Wiele osób uważa, że przyczyną tendinopatii jest zbyt duże obciążenie ścięgna np. w czasie aktywności fizycznej. Badania pokazują, że ważniejszym czynnikiem jest nagła zmiana obciążenia ścięgna… Czas przed miesiączką bywa szczególnie trudny dla kobiety. Każda z nas doświadcza go w zupełnie inny sposób. Niestety w związku ze znacznymi wahaniami hormonalnymi u niektórych objawy są dość nieprzyjemne. Przed okresem często pojawia się: rozdrażnienie, zmienność nastroju, obrzęki, a nawet problemy z układem pokarmowym, czy bóle i zawroty głowy. Co więcej, wiele kobiet, które na co dzień zmagają się z dolegliwościami odcinka lędźwiowego, w tym… Nazywam się Ewelina Prekiel i jestem fizjoterapeutką. Moja pasją jest ortopedia i wszystko, co związane z narządem ruchu. Inspiracją do pisania artykułów są moi pacjenci, ich codzienne problemy i pytania. Staram się w przystępny sposób wyjaśnić zagadnienia medyczne, zawsze w oparciu o najnowsze doniesienia naukowe i własne doświadczenia. Moją pracę zawodową rozpoczęłam 9 lat temu. Od tego czasu specjalizuje się w ortopedii. Zajmuję się rehabilitacją po urazach i zabiegach operacyjnych, w bólach ostrych i przewlekłych narządu ruchu a także w wadach postawy. Wspólpracuję z młodymi sportowcami w zakresie prewencji i leczenia urazów. Stopa Bark Klatka piersiowa Kolano Miednica Kręgosłup Łokieć Kończyna górna Biodro Kończyna dolna Bóle stawów Z cyklu FizjoCiekawostki Menu © 2021 Fizjomind E. Prekiel. Wszystkie prawa zastrzeżone
Rodzaj leczenia zależny jest od sprawdzanego za pomocą USG stopnia uszkodzenia włókien mięśnia brzuchatego łydki – naderwanie leczy się zachowawczo, zerwanie natomiast wymaga operacji. Zdarzają się sytuacje, w których naderwany mięsień wymaga zabiegu chirurgicznego, ale są one bardzo rzadkie.

igor8811 Dołączył(a): 6 wrz 2010, o 13:42Posty: 1 Wypadek na treningu - naderwany mięsień. Witam. Nie zgadzam się z ustaleniem uszczerbku na zdrowiu przez zakład ubezpieczeń jakim jest Allianz, gdyż otrzymałem 2% uszczerbku na zdrowiu doznając kontuzji podczas treningu. Mianowicie naderwałem mięsień dwugłowy i półściegnisty (bardzo bolesna kontuzja). Dochodziłem do całkowitej sprawności 2 miesiące (w tym rehabilitacja). I tutaj pada moje pytanie jak napisać odwołanie od tej decyzji, ponieważ wg mnie uszczerbek na zdrowiu został zaniżoony? Czy mam racje? Jakie podać argumenty? Dziekuje za odpowiedź. Pozdrawiam

. 12 244 409 452 304 98 5 161

ile odszkodowania za naderwany mięsień